JP

Dla snu, który się nigdy nie obudzi
Nawet nie będzie wiedział o tym, że może!
Dla snu którego nigdy nie dotknę na jawie
Za którym nigdy nie zatęsknię
Nie powiem wybacz
I nie przeproszę

Dla tej myśli ulotnej
Pełnej motylich skrzydeł
I nadziei zachwianych
Słodkich łez
I pełnych czar rozpaczy

Dla tego ropnego spojrzenia
W szufladzie zamkniętego
Bez numeru dowodu

Zaśpiewam
Raz

spojrzenie

tak po prostu przeszła koło nosa

Szansa


Zawsze tak jest, że dostrzegam to za późno.
Że źle zrobiłam, źle wybrałam.
Mogło być coś, a ja z głową do góry przesłam obok.
jedno spojrzenie o wszystkim przypomina.
Spojrzenie w bok. Nie patrzysz mi w oczy, żebym nie mogła zauważyć

ale ja wiem jaka głupia jestem
I nigdy nie wybiorę dobrze. Bo nigdy nie jestem pewna
Nie mam zdania
Nie umiem wybierać


A przecież teraz już za późno, wiem to
I płaczę z tego powodu
choć ty nie zdajesz sobie z tego sprawy


Ja po prostu nie mogłam uwierzyć w siebie
Nadal nie umiem

Przepraszam

chińskie ciasteczko

Za pomocą dwóch nóg nie wejdzie się na dwa drzewa.

NIEJASNOŚCI

tak ciężko zmienić coś w swoim życiu
mały krok w siedmiomilowych butach
budzisz się i okazuje się

że płonie twój Paryż

wiem, że w moim życiu płynie magia
mglista zasłona rzeczywistości
wiem, że jest
a zabrania mi się z niej korzystać


nie znoszę ograniczeń
sztywnych barw
kajdan społecznych

co wypada a co nie
gówno mnie to odchodzi
nie będę myśleć jak mi się każe



wiem co czuję
wiem że mi źle

wiem że jest nie tak

nie oszuka mnie nikt
nie wmówi
nie obieca
wiem jak jest
i dopóki nie poczuję w sobie, że jest inaczej
nie powiem nic

nie dam się
za silna jestem
nie pokona mnie nikt
dan radę
choćbym musiała na nowo stworzyć świat
stworzę go

bo w moim życiu płynie magia

toczę się i toczę
każdy dzień umyka i strzela iskrami między
palcami tworzę nowy świat
Malunek na twarzy
na każdy dzień słowo
gra uczuć myśli
zdarzeń

to wszystko jakby zaplanowane
w mojej głowie ukartowane słowa
wdzierają się w moją duszę jakby
nie moje myśli
idę za nimi jak opętana wiatrem
niesione powietrze dusi tłamsi
skradziony świat kroczy
miłość gdzieś ukryta miedzy
nami naga myśl zapiera
dech traci głos

nadziei

szept

spojrzałam w jej oczy
i dotknęła mnie ich martwota
poczułam na ciele zimny dotyk
bariery
barykady umysłu


byłe nie czuć
nie myśleć
nie widzieć



a przecież
chciałabym świat otworzyć w sobie
poczyć powiew wiatru
i ciepło słońca

moje niebo
pełne wolności
jest
ale daleko tak, że boję się o jego osiągalność
dziś tylko małe literki
są przy mnie
moje słowa
moja miłość
zamknięta głucho w moim środku


jak tu

"Pomyłki są jak góry: im wyżej zaszedłeś, tym więcej ich widzisz dookoła. "



Nie umiem się z nich wyplątać